Legendy przedstawia Vd

Klasa Vd zaprezentowała rezultaty swojej pracy.Każda grupa przygotowała legendy z różnych stron Polski.
Krystian,Bartek,Oskar,Adrian,Bartek opowiedzieli nam legendy o Częstochowie i przynieśli ciekawy album(foto1)
Dwie Natalie zgromadziły legendy z naszego regionu:Olsztyna,Mstowa,Mirowa
Bobolic i umieściły je w prezentacji PowerPoint(foto2).
Patrycja i Ania zebrały podania o powstaniu Polski, warszawskiej syrence,Piaście Kołodzieju,Popielu i Mysiej Wieży i inne.Także wykonały album z ilustracjami i przedstawiły zebranym(foto3).
Wszystkim najbardziej podobał się film nakręcony przez:Piotra,Kacpra,Marcina i Sebastiana oparty na legendzie o powstańczym skarbie ukrytym w Żarkach(tekst legendy poniżej).





























 

NASZE PRACE

Prezentacja Natalii.

The our region

View more presentations from Marz . (tags: the work)

Film o skarbie powstańczym .Autorzy i aktorzy to:Piotr,Sebastian,Kacper,Marcin.

LEGENDA O POWSTAŃCZYM SKARBIE W ŻARKACH
Legenda wiedzie w odległe czasy powstania styczniowego, do stoczonej tu bitwy partii powstańczej i do ukrytego w kościółku skarbu. Już od ponad trzech miesięcy roty kozackie posuwały się po jurajskich wzgórzach tropem partii powstańczych. Jedną z nich, rzuconą przez los w tę okolicę, był oddział pułkownika Anastazego Mossakowskiego.
24 kwietnia 1863 roku wycieńczony i pomniejszony o pozostałych w tyle maruderów oddział Mossakowskiego wyszedł po całonocnym marszu na rozległą równinę. Zmęczeni forsownym marszem powstańcy, po ustawieniu broni w kozły rozłożyli się na wilgotnej jeszcze murawie i w przekonaniu, że zmylili pogoń, zapadli w sen.
Nie upłynęły dwie godziny, gdy stojący na straży powstaniec zauważył na skraju lasu podejrzany ruch, a w chwilę potem błysk obnażonych szabel. Upewniwszy się, zatrąbił na alarm. W tym momencie wypadł z lasu inny, lepiej uzbrojony oddział rosyjski.
Już pierwsze starcie uwidoczniło zdecydowaną przewagą wroga. Mossakowski, widząc, że przeciwnik bierze górę, nakazał powstańcom rozproszyć się po lasach. Aby ratować z trudem zdobytą broń, polecił ją zakopać w parowie. Podczas gdy większość powstańców posłuszna rozkazowi skierowała się w stronę lasu, jeden z nich z ukrytym zawiniątkiem odłączył się i podążył w kierunku wzgórza, do stojących tam ruin kościółka. Nie uszło to uwagi kozaków, z których jeden, wyższy rangą, zakomenderował:
- Wpieriod!(naprzód) - i z podniesioną szablą rzucił się w pościg za uciekającym.
Wyraźna przewaga nad goniącym pozwoliła powstańcowi wspiąć się po stromym stoku wzgórza i wpaść do ruin kościoła, w którym ukrył pośpiesznie powstańczy skarb - pieniądze zebrane na walkę z zaborcą.
Kiedy zamierzał opuścić ruiny, zorientował się, że jest okrążony. Postanowił drogo okupić swoją śmierć. W momencie uchylania drzwi wystrzelił do napastników. W tej samej chwili gruchnęła salwa kilku wystrzałów i bohaterski powstaniec z przestrzeloną głową osunął się w progu, tarasując wejście własnym ciałem. Kozacy wywlekli go przed kościółek, a sami przeszukali wnętrze, domniemając że coś musiał w nim ukryć. Poszukiwania okazały się jednak bezskuteczne. Mijały lata. Fakty związane z bitwą coraz bardziej zacierały się w ludzkiej pamięci. Jednak wieść o ukrytym skarbie, przekazywana z pokolenia na pokolenie, była wiecznie żywa.
Możliwość łatwego zdobycia wielkiej fortuny stała się pokusą silniejszą od strachu dla żądnych bogactw i przygody niektórych mieszkańców Żarek. Snuli więc oni od dawna fantastyczne plany odszukania bogactw.
Mieszkało zaś w mieście dwóch takich, co to dla pieniędzy gotowi byli nawet nieboszczykowi spokój zakłócić. Ambicją ich było odkrycie legendarnego skarbu.
Pewnego razu, kiedy pagóry i ostańce jurajskich skał pogrążone były w ciemnościach nocy, a przesuwający się po niebie księżyc zapowiadał niebawem okrycie żareckiego wzgórza płaszczem srebrzystej poświaty, dwóch śmiałków ruszyło ku ruinom kościółka. Gdy znajdowali się już w połowie drogi, jakiś dziwny odgłos zwrócił ich uwagę, spojrzeli odruchowo ku Żarkom, a w oczach pojawił się niepokój.
-Idziemy? - zapytał wyższy, podpierając się na drzewcu trzymanej łopaty.
-Idziemy! - odpowiedział towarzyszący mu kompan. Ruszyli więc z wolna, idąc blisko siebie. Zmęczenie dawało się im we znaki. Zbliżając się powoli do wierzchołka, nie spuszczali ani na moment wzroku z coraz wyraźniej zarysowujących się ruin kościółka. Minęli lipę. Poszum liści wydał się im jakiś złowrogi i tajemniczy.
Stanęli wreszcie spoceni, w niewielkiej odległości od naznaczonej oczodołem dawnego okna ściany. -Spróbujmy tutaj! - zdecydował niższy - wbijając łopatę w ziemię.
Nim zaczął kopać, spojrzał w kierunku okiennego otworu i znieruchomiał. Łopata wypadła mu z ręki. Z wysiłkiem zdołał wyszeptać:
-Wszelki duch pana Boga chwali!
Zajęty kopaniem drugi ze śmiałków podniósł głowę na wylękniony głos przyjaciela i powiódł wzrokiem w kierunku ruin. Obaj ujrzeli żołnierza z przewieszoną przez ramię strzelbą, z wiszącą u boku szablą i powstańczą rogatywką na głowie.
-Zjawa!. Uciekajmy!!! - krzyknęli niemal równocześnie. Porzuciwszy łopaty i kilofy ruszyli pędem po łagodnym zboczu.
-Uciekajmyyy!!!... - zawtórowało echo.
Pędzili teraz bez opamiętania, dopóki nie dopadli pierwszych domostw. Ukryli się w pierwszej obórce, z trudem łapiąc oddech.
-A nie mówiłem, że w ruinach straszy? - zagadnął, ochłonąwszy nieco, niższy z młodzieńców. Swoją nocną przygodę postanowili zachować w tajemnicy.
Po kilku dniach, kiedy już oswoili się z tym niezwykłym przeżyciem, odzyskawszy dawny wigor, zdradzili tajemnicę nocnej przygody swoim rówieśnikom. Pewnego razu uradzili wspólnie, że ponowią próbę odnalezienia legendarnego skarbu. Będzie ich jednak więcej i wszelkiego strachu w takiej gromadzie się wyzbędą.
Nadszedł wreszcie dzień, w którym zgodnie z postanowieniem, w tajemnicy, kilkunastoosobowa grupa śmiałków gotowa była do wyprawy.
Było już zupełnie ciemno, gdy w milczeniu, zbliżali się ku ruinom kościółka. Na szczęście dla podążających księżyc posuwał się po gładkim granacie nieba, oświetlając im drogę.
Zdyszani, zatrzymali się w niewielkiej odległości od rosnącej tu lipy. Wymienili porozumiewawcze spojrzenia. Twarze ich w blasku przeźroczystej poświaty księżyca wydały się śmiertelnie blade. Bez słowa, po krótkim odpoczynku, ruszyli dalej. Niebawem prowadzący nakazał się zatrzymać. Stali bowiem tuż przy ruinach.
Naraz, ku zaskoczeniu przybyłych, we wnętrzu, tak jak poprzednim razem, ukazała się postać powstańca z podniesioną do cięcia szabla. Pierwszy, który opanował strach, zwrócił się z pytaniem do tajemniczej postaci, rozpoznanej jako duch pilnujący ruin.
-Gdzie jest ukryty skarb?
Odpowiedzią był jakiś nieludzki, niczym spod ziemi głos.
-Jest w pobliżu was, ale go nie dostaniecie. Odnajdzie go bowiem młodzieniec, który jego zawartość przeznaczy na odbudowę kościółka.
Odpowiedź była tak stanowcza, że żaden z obecnych nie był w stanie oponować. Wrócili więc posłusznie do Żarek, nie zgłębiwszy tajemnicy swych przodków.
Po dzień dzisiejszy sławny w przeszłości kościół, wyposażony niegdyś w srebrne dzwony, znajduje się nadal w ruinie.
W 1937 roku, w pobliżu Żarek odkryto wprawdzie skarb składający się z 465 srebrnych monet, głównie z czasów Zygmunta III Wazy, ale nie był to zapewne skarb powstańczy.


M. Zwoliński, Legendy i podania Ziemi Częstochowskiej, Częstochowa 1993

Projekt w klasie V a i Vc

Nad projektem "Legendy polskie" klasy Va i Vd pracowały pod opieką mgr M.Dzionek. Uczniowie opracowali wybrane legendy z Polski , także te z naszego regionu ,np. z Olsztyna,Mirowa,Bobolic,Mstowa. Wykonano makiety, plakaty, przygotowano prezentacje w PowerPoint i nauczono się opowiadać wybrane podania.

View more presentations from Marzena . (tags: presentation school)

Klasa 5 c pracowała pod kierunkiem p. mgr A. Nowocień. Uczniowie zostali podzieleni na grupy. Zadaniem każdego zespołu było przeczytanie legendy związanej
z regionem częstochowskim. Następnie narysowanie do niego komiksu i stworzenie krótkiej scenki. Uczniowie bez problemu odszukali właściwe utwory i wykonali wszystkie przydzielone zadania. Podczas finału widać było na ich twarzach zadowolenie i satysfakcję. Już nie mogą doczekać się kolejnych projektów.

LEGENDY POLSKIE

Smok Wawelski jak głosi legenda mieszkał u podnóża krakowskiego Wzgórza Wawelskiego w jaskini nazywanej Smoczą Jamą.
Kiedy okrutny smok zamieszkał jamę na wawelskim zboczu Gród krakowski zadrżał ze strachu! Bestia pożerała zwierzęta i ptactwo domowe, a im więcej jadła, tym więcej domagała się daniny. Kiedy zapasy żywności były już niewystarczające smok zaczął polować również na ludzi. Zwołanym przez króla podwładnym nie udało się pokonać potwora.Władca wysłał giermków ,aby ogłosili w całym mieście, iż osoba, której uda się zabić smoka, otrzyma wspaniałą nagrodę. Wielu śmiałków próbowało uśmiercić smoka, lecz niestety nikomu się nie udało. Tym zmaganiom przypatrywał się uważnie szewc , który wpadł na wspaniały pomysł! Kupił barana ,wyjął wszystkie jego wnętrzności, a skórę nadział siarką i smołą. Tak przygotowane zwierzę podrzucił przed pieczarę smoka, który zwabiony zapachem baranka, wyszedł z jamy i szybko połknął smakowity kąsek. Poczuł przeraźliwy ból - ogień zaczął palić jego żołądek! Olbrzym podszedł do brzegu Wisły i zaczął pić wodę. Jego brzuch z sekundy na sekundę stawał się coraz większy... ! Smok pił... pił... pił... aż pękł!
W grodzie zapadła radość, a bohater został należycie nagrodzony.

Wawelskiego smoka opisują dwie legendy. Według jednej smoka pokonał szewczyk . Druga wersja, Wincentego Kadłubka, głosi, że pogromcą smoka był syn króla Kraka, a smok został zgładzony w 700 r. n.e.

Na pamiątkę tej legendy u podnóża Wzgórza Wawelskiego w 1970 ustawiono pomnik Smoka Wawelskiego ziejącego ogniem.Rzeźba Smoka Wawelskiego zasilana jest gazem ziemnym. W 2007 roku została wprowadzona usługa, dzięki której po wysłaniu SMS-a na specjalny numer Smok Wawelski zionął ogniem, jednak ciągłe problemy techniczne i awarie sprawiły, że usługa została zawieszona. Obecnie smok zieje przez całą dobę w około 10-minutowych odstępach.

Smok Wawelski cieszy się wielką popularnością , szczególnie podoba się dzieciom z całej Polski. Dla wielu z nich jest to też postać z bajki "Porwanie Baltazara Gąbki", gdzie Smok Wawelski odgrywa niezwykle ważną rolę, ratując świat przed opryszkami z Krainy Deszczowców.




Powiązania z innym mitem .
Jak głoszą niektórzy badacze, legenda o krakowskim smoku łudząco przypomina opowieść o Dawidzie i smoku babilońskim. Istnieją teorie, iż jest to tylko polska wersja bibilijnej opowieści.


LECH,CZECH,RUS I ROGALIŃSKIE DĘBY

Ponoć Lech, Czech i Rus mieli właśnie w tym miejscu wybrać się na łowy. Kępa drzew była wówczas bardzo młoda. Skrył się za nią łoś, do którego bracia mieli zamiar strzelać. Jednak Lech powstrzymał kompanów i rzekł do zwierzęcia: - Bądź pozdrowiony Światowidzie, boże ojców naszych! Łoś umknął za drzewa, ale po chwili z tego miejsca wyszedł starzec, który podziękował za uratowanie uroczyska i podarował puszczę wojom Lecha. Kazał nieopodal postawić posąg Światowida, zbudować ogród i nazwać go Rogalinem. Posąg miał dotrwać do czasów Mieszka I. Ponoć gdy ten przyjął religię chrześcijańską, postanowił zniszczyć posąg. Jednak przybyły z Gniezna kapłan poświęcił pogańską rzeźbę i przybił na jej szczycie krzyż - znak nowej wiary. Kazał też ściąć dęby, ale sprzeciwili się temu okoliczni chłopi, którzy wytłumaczyli, że nie można tego robić, bo drzewa noszą imiona trzech założycieli państw słowiańskich: Lecha, Czecha i Rusa. Chłopi chcieli za to zniszczyć posąg Światowida, ale im się nie udało, bo niosąc go, tak się przestraszyli wydobywającego się zeń dziwnego krzyku, że upuścili obelisk w trzęsawisko.



Nad brzegiem Warty (w tzw. starorzeczu Warty)
rosną dęby rogalińskie-pomniki przyrody. Jest to największe w Europie skupisko pomnikowych dębów, położone na terenie Rogalińskiego Parku Krajobrazowego. Liczy sobie ok. 2000 dębów, z których najpotężniejsze mają pnie o obwodzie sięgającym 9 m, a wszystkie o obwodzie pow. 2 m są chronione.

Najsłynniejsze z nich to Lech, Czech i Rus, mające ok. 700 lat (przed badaniami dendrochronologicznymi ich wiek oceniano na blisko 1000 lat).

Legendy na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej

Jura

View SlideShare presentation or Upload your own.

Jeśli chcesz poznać okolice naszego miasta , to przeczytaj o najbardziej znanym,
wszystkim miłośnikom niedzielnych wypadów Olsztynie .

Zamek w Olsztynie zbudowany jest na skalistym wzgórzu. Składał się kiedyś z dwóch przedzamczy, zamku dolnego i górnego. Mimo, że popadł w ruinę, wywołuje do dziś wrażenie potęgi. Ze wzgórza zamkowego rozciąga się piękny widok na okolicę, a w wietrzne dni można zobaczyć w Olsztynie paralotniarzy.
Na zamku odbywały się pokazy sztucznych ogni i laserów, które gromadziły tłumy widzów. Warto pospacerować po okolicy i zobaczyć Sokole Góry - rezerwat przyrody o powierzchni ok. 200 ha, który chroni 9 unikalnych wzgórz wapiennych. Największym z nich jest Puchacz (402 m npm). Na jego wschodnim zboczu kryje się piękna Jaskinia Maurycego (ok. 140 m długości). Jaskiń w okolicy jest zresztą więcej. Badanie wielu z nich wymaga odpowiedniego sprzętu. Warto odwiedzić Sokole Góry, ale należy pamiętać, że jednego tylko dnia w roku stają się one bardzo niebezpieczne. Zgraja diabłów raz w roku szaleje wśród skał i tratuje każdego nieszczęśnika, który wejdzie jej w drogę. Problem polega na tym, że nikt nie wie jakiego dnia należy unikać Sokolich Gór. Jaskinie kuszą wielu śmiałków pięknymi stalaktytowymi naciekami. Wielu ludzi przybywa w te okolice, aby szukać skamieniałych szczątków stworzeń żyjących 150 milionów lat temu w morzu jurajskim.
Zamek w Olsztynie był jedną z najpotężniejszych twierdz, jaki król Kazimierz Wielki wybudował na pograniczu Śląska i Małopolski. W 1370 r. Ludwig Węgierski oddał zamek olsztyński księciu opolskiemu Władysławowi. Król Władysław Jagiełło zdobył go i włączył w granice państwa polskiego, gdyż książę Władysław spiskował z Zakonem krzyżackim przeciw Koronie.
Warownia wielokrotnie opierała się najazdom książąt śląskich, a w 1587 r. nie udało się zdobyć twierdzy Maksymilianowi Habsburgowi. Obroną przed najazdem habsburskim dowodził starosta Kacper Karliński. Mimo, że atakujący użyli jako żywej tarczy syna starosty. Ten nie poddał zamku. Sam wystrzelił z działa, zabijając dziecko, jego piastunkę i wielu oblegających Austriaków ,którzy ostatecznie odstąpili od oblężenia. Podczas "potopu szwedzkiego" w 1655 roku zamek został zdobyty i zniszczony. Niszczał powoli do naszych czasów. W XVIII wieku część zamku rozebrano i z uzyskanego w ten sposób budulca postawiono kościół, który stoi w Olsztynie do dziś.

LEGENDY
1. W zamku ponoć ukazuje się duch Marcina Borkowica, który jako wojewoda poznański stanął na czele buntu wielmożów wielkopolskich przeciw Kazimierzowi Wielkiemu. Król wygnał go, ale niebawem miłosiernie mu przebaczył. Kiedy Borkowic dopuścił się zdrady po raz drugi, został skazany na śmierć głodową w lochach olsztyńskiego zamku. Po czterdziestu dniach zmarł. Odtąd potężna postać Marcina Borkowica pojawia się na murach zamku, brzęcząc łańcuchami i jęcząc.


2. Olsztyńska warownia ma także swoją białą damę. Jest ona duchem panny młodej, którą pułapka zamkowa rozdzieliła z ukochanym, starostą olsztyńskim. Podczas wesela oblubienica wpadła do zapadni ukrytej za drzwiami komnaty basztowej. Zagadka zniknięcia dziewczyny została rozwikłana 30 lat po tragicznym zdarzeniu, kiedy zamek przebudowywano. Pan młody oszalał i ślad po nim zaginął. Po dziś dzień postać panny młodej w weselnej sukni błąka się po zamku, jęczy i wzywa pomocy.

3. Wielu wierzy w ukryty pod kwadratową wieżą nieprzebrany skarb. Wielu już próbowało go odnaleźć, ale nie jest to takie proste. Bogactw pilnują: pies, kogut i kot. Strzegą skarbu, aby przekazać go prawowitemu właścicielowi, który znać będzie zaklęcie. Jeśli znajdzie się wreszcie prawowity spadkobierca skarbu, zamek olsztyński zostanie odbudowany

4.O Kacprze Karlińskim , który poświęcił syna dla dobra Ojczyzny

W 1587 r. przez Olsztyn ku Krakowowi ciągnął arcyksiążę austriacki Maksymilian Habsburg, pretendent do tronu polskiego po śmierci Stefana Batorego. Więcej miał on jednak w Polsce wrogów aniżeli przyjaciół. Tylko niektórzy pragnęli widzieć go królem polskim.Starostą olsztyńskim był podówczas Kacper Karliński, znany z dzielności i odwagi rycerskiej, których największy dał dowód, gdy wojska Maksymiliana podstąpiły pod zamek i zaczęły go oblegać. Maksymilian wyprawił do starosty posła z żądaniem poddania twierdzy, obiecując w zamian Karlińskiemu, że jeżeli zostanie już królem polskim, nada mu godność senatora, starostwo oraz różne inne przywileje. Karliński odesłał posła z niczym. Wówczas arcyksięciu przyszedł na myśl iście szatański pomysł. Dowiedział się, że Karliński miał ośmiu synów, z których siedmiu zmarło bądź zginęło podczas licznych wojen. Ósmy syn, Zygmunt, był jeszcze niemowlęciem.Arcyksiążę przypuścił kolejny szturm. Na czele atakujących szła piastunka z niemowlęciem Karlińskiego na ręku. Poznali puszkarze, czyim dzieckiem było niemowlę, i struchleli. Nastąpiła wśród nich chwila wahania, zaprzestali strzelania, aby nie zabić dziecka. Wykorzystali to szturmujący, niebezpiecznie zbliżając się pod mury zamkowe.
Kacper początkowo zdrętwiał z przerażenia, ale rychło się ocknął. Przyskoczył do pierwszego z puszkarzy, wyrwał mu z ręki lont i wystrzelił, a za nim zaraz inni. Zagrzmiały działa, a kiedy dym się rozproszył, obrońcy ujrzeli martwe dziecko i piastunkę, ale również tyły umykającego wroga, który widząc bezprzykładne męstwo i poświęcenie obrońców Olsztyna, szybko odstąpił od oblężenia i pomaszerował w dalszą drogę.
[Zinkow J., Krakowskie i jurajskie podania, legendy, zwyczaje, wyd. II, Kraków 1994]


MIRÓW I BOBOLICE
Jedna z legend o dwóch zamkach mówi.
Przed wielu laty położone po sąsiedzku Bobolice i Mirów były własnością dwóch braci. Bracia byli tak do siebie podobni, że nawet najbliższa służba miała problemy z odróżnieniem jednego od drugiego. Żyli j dostatnio, gromadzili w łączącym zamki tunelu skarby przywiezione z wypraw wojennych. Tych skarbów strzegła okrutna czarownica o czerwonych ślepiach a z nią zły duch wcielony w wielkiego bernardyna. Bracia doskonale się rozumieli i gotowi byli zrobić dla siebie wszystko. Jednak ich wielka przyjaźń została wystawiona na ciężką próbę.Jeden z nich przywiózł z wyprawy wojennej piękną dziewczynę Agnieszkę. Piękną Agnieszkę ukrył w podziemiach obok skarbu, ponieważ zazdrosny chłopak chciał mieć ją tylko dla siebie, a zauważył, że braciszek też się nią interesuje.Przeczucia miał niezwykle trafne. Pewnego razu , pod nieobecność czarownicy, która udała się na sabat na Łysej Górze, nakrył brata u dziewczyny. Rozgniewany zamordował brata, a dziewczynę zamurował w lochach zamku.
Po tej zbrodni nie mógł jednak zagłuszyć wyrzutów sumienia . Z czasem popadł w alkoholizm i razu pewnego, gdy topił smutki w winie, rozszalała się burza, a jedyny piorun, jaki się wtedy pojawił, poraził go i zabił. Niewierna branka pozostała w lochach, gdzie nadal strzeże jej czarownica odstraszająca każdego śmiałka, który chciałby uwolnić nieszczęsną dziewczynę.

Druga wersja tej legendy jest następująca.

Dawno temu, kiedy jeszcze zamki w Mirowie i Bobolicach były całe i potężne, mieszkało w nich dwóch braci. Jeden był panem na Mirowie, a drugi na zamku bobolickim. Miłowali się bracia wzajemnie. Wspólnie polowali, pilnowali ziem okolicznych, razem się bawili i ucztowali. Wyjeżdżali na wyprawy wojenne, a kiedy z nich wracali dzielili łupy na dwie równe części.

Pewnego razu do Bobolic zajechał posłaniec królewski, wzywając pana z Bobolic na wyprawę wojenną na Ruś. Wielce zasmucił się rycerz z Mirowa i obiecał czekać na brata o chlebie i wodzie. Wraz z nim smuciła się cała służba. Powiadają, że Bobol walczył z Tatarami. Minęło kilka miesięcy. Aż pewnego dnia powrócił na zamek z ogromnymi łupami i z przepiękną branką. Na zamku zapanowała radość. Zgodnie ze zwyczajem przystąpiono do podziału łupów. Skarbami można było się podzielić, ale co z cudną dziewczyną? Tym bardziej, że obaj bracia zakochali się w niej od pierwszego wejrzenia. Postanowili, że będą ciągnąć los, kto ożeni się z dziewczyną. Los wskazał na rycerza z Bobolic.

Brat nie mógł pogodzić się z przegraną, zwłaszcza że branka jego pokochała. Coraz rzadziej widywali się bracia, coraz większą darząc się niechęcią. Pan z Mirowa wyczekiwał teraz chwili, kiedy jego brat opuszczał swój zamek i wyruszał na łowy lub do króla. Wtedy jego żona schodziła do podziemi, a stąd do lochu łączącego oba zamki. Równocześnie z naprzeciwka podążał w jej kierunku pan z Mirowa. Spotykali się wśród złota, diamentów i brylantów . Kochali się i nie mogli bez siebie żyć.

Zdradzany małżonek domyślił się z czasem, że jego brat i jego żona spotykają się potajemnie. Wymyślił podstęp. Pewnego dnia zebrał grupę dworzan i wyruszył na kilkumiesięczną wyprawę wojenną. Już jednak trzeciego dnia, a raczej trzeciej nocy, powrócił niespodziewanie do zamku. Nie zastał swojej żony w sypialni. Ruszył do lochów. Tam ją zastał z bratem w czułych objęciach. Zabił brata. Niewierną żonę kazał żywcem zamurować w lochu, w którym wkrótce skonała z głodu.

A co stało się ze zbrodniarzem? Niektórzy mówią, że aby zagłuszyć wyrzuty sumienia, urządzał huczne zabawy i uczty, aż podczas jednej z nich został rażony piorunem i skonał w wielkich męczarniach.
Najstarsi zaś mieszkańcy Bobolic powiadają, że na wieży bobolickiego zamku można o północy zobaczyć białą damę, która zwrócona jest w stronę Mirowa. Jest to duch niewiernej żony, która nawet po śmierci tęskni za swoim ukochanym.


STARY HRABIA I JEGO ŻONA


Dawnymi czasy mieszkał w zamku bobolickim pewien hrabia. Człowiek ten bardzo burzliwie spędził młodość. Kiedy się zestarzał zapragnął się ustatkować i ożenić. Poślubił zatem młodszą od siebie o 42 lata 18 letnią dziewczynę, której rodzice nakazali wyjść za bogatego hrabiego. Młoda i piękna dziewczyna nie kochała swojego męża, ale była mu posłuszna. W zamku było bardzo smutno i posępnie. Nie przyjmowano żadnych gości, nie urządzano zabaw i uczt. Hrabia nie miał przyjaciół, był odludkiem i prawie nie rozmawiał ze swoją młodą żoną. Jedyną radością hrabiny była trójka dzieci, z którymi była bardzo związana.

Pewnego dnia hrabia ciężko zachorował. Umierając cały swój majątek zapisał dzieciom. Dla wdowy otwarły się teraz duże możliwości, bowiem raz po raz przed bramę zamku zjeżdżali liczni kandydaci do jej ręki. Ale wszyscy odjeżdżali zawiedzeni, bowiem piękna i młoda hrabina nie przyjmowała żadnych propozycji. Wkrótce umarło jej dwoje młodszych dzieci. Bardzo przeżyła ich śmierć. Pozostał jej najstarszy i najbardziej lubiany syn Ludwik. I wtedy właśnie spotkało ją wielkie nieszczęście. Zazdrośni krewni jej męża przypomnieli sobie, że w testamencie zastrzegł on, że w przypadku śmierci dzieci majątek ma przejść na matkę. Oskarżyli ją więc o świadome spowodowanie śmierci dzieci i, rzekomo obawiając się o los pozostałego przy życiu syna, zażądali, by oddała go im na wychowanie. Hrabina została teraz zupełnie sama w starym, nieodnawialnym i chylącym się ku ruinie zamku. Pogrążona w swym wewnętrznym cierpieniu, nikogo nie chciała widywać, z nikim rozmawiać, nigdzie wychodzić. Nie mogła spać, nie potrafiła się śmiać. Większość czasu spędzała w pokoju swojego syna, bawiła się jego przedmiotami, wpatrywała się w jego portret. Aż kiedyś, przymknąwszy oczy, niby na jawie ujrzała syna, jak gdzieś tam się uczy, jak się bawi, widziała go nawet chorego. Martwiła się, kiedy przydzielony do opieki nad dzieckiem lokaj zaniedbywał swoje obowiązki. To ostatnie stało się przyczyną wielkiej tragedii. Rozszerzonymi z przerażenia oczami przyglądała się, jak Ludwik beztrosko zbliżał się do stromej krawędzi głębokiego stawu, jak nagle wpadł do niego i utopił się. W tym momencie serce matki nie wytrzymało zbyt wielkiego bólu i pękło.

Od tego czasu w Bobolicach pokazuje się postać „białej damy”, która snuje się po ruinach zamku, skarży się, jęczy i płacze. Ale w przeciwieństwie do innych zjaw, które straszą przechodniów, ta przynosi im szczęście…

(wg A. A. Kosińskiego Miasta, wsie…, 1851rok)

Aktualności

Realizując projekt mamy okazję poznać tradycje, zwyczaje i codzienne życie uczniów partnerskich szkół.
W założonym folderze N e w s - PHOTO GALLERY możemy zobaczyć zdjęcia z wydarzeń, które miały miejsce w ich szkołach.Na przedstawionym kolażu zdjęć widzimy (w kolejności od lewej):lekcję w rumuńskiej szkole,zabawę w rzymskiej szkole,paradę rumuńskich uczniów,robota wykonanego na lekcji przez dziewczęta z IV a,rumuńską klasę,akademię ku czci greckich bohaterów w szkole na Rodos,andrzejkowe wróżby w naszej szkole,wycieczkę rumuńskich uczniów do zakładu produkcji chleba,dzieci z Włoch jadące do teatru na bożonarodzeniowe przedstawienie,greckich uczniów życzących nam Merry Christmas,na 2 zdjęciach uczniów z Włoch śpiewających kolędy,szkołę z Rodos - uczniowie robią projekt o zdrowym odżywianiu,11 Listopada Święto Niepodległości,klasę IVa wykonującą bożonarodzeniowe kartki z życzeniami,Va i świąteczne ozdoby na choinkę.